20 Ocak 2014 Pazartesi

Elveda Los Angeles

9 Ocak 2014
Turkiye'ye donus yolu gorundu...
Ilk zamanlarda, su kadar gun olmus, su kadar ay olmus diye aklima gelirken bazen, bir muddet sonra insan dusunmuyor bile ne kadar oldugunu.Yerimi kaniksama surem gittikce dusuyor. Bilmiyorum, yasimizin ilerlediginden midir, yoksa artik yeni yer gormeye alismaktan midir...
Geri donup baktigimda, en cok neyini ozlerim diye dusunuyorum burasinin...
Insanlari bir kenara koyarsak, muhtemelen en cok gokyuzunu ozleyecegim. Berrak masmavi gokyuzunu, Pasifik uzerine uzanip giden bulutlari, gunbatiminin renkten renge girip gokkusagindan bile guzel ortaya koydugu renkleriyle kizilin her tonunu, geceleri basimi kaldirdigimda sozsuzluktan gozkirpan yildizlarini...
Kisin her taraftan dondurucu soguk haberleri gelirken, ogle uzeri bahar havasinda dolasmanin keyfini de ozlerim... Ama, kisi da ozledim. Elazig'da iliklerime kadar dondugum zamanlari, cesmeden su almaya gittigimizde donan sulari ozledim. Gece nobette iken, gelen bir anons ile firladigimizda, aldigim nefesle birlikte diyaframimi felc eden o sogugu da izledim. Dort mevsimi olan bir yerde yasamak guzel velhasil...
Bisikletle gezmeleri belki ozlerim ama, bu siralar hava biraz serin oldugundan, aldigim ruzgar basagrisi veriyor. O yuzden simdilik ozlemem.
Barnes&Nobles'i... Icinde istediginiz kadar kalabildiginiz, hatta ust katindaki kafeye cayi kahveyi ve kitaplari alip oturabildiginiz bir mekan... Kimse size git demez, git diyor gibi bakmaz siz gidene kadar. Hayallerimdeki kitapci modeli :)
Pasifik kiyisinda gezindigim geceleri ozlerim herhalde. Insanin onunde ucsuz bucaksiz okyanus olunca, yildizlarin altinda daldigi dusunce ve hayaller de o kadar bir ucu bucagi olmayan seyler oluyor.
Dusununce cok daha fazla seyler cikiyor, sayfalar dolusu olacak ama, en iyisi uzatmamak...
18 Ocak: Hastanedekiler ile vedalastim. Buradan, en cok ozleyeceklerim arasina, cumalar gelecek. Her seferinde hutbelerde cok guzel konulara deginen arkadaslarimiz, namaz sonrasinda yemege gidip ettigimiz muhabbetler... Persembe aksamindan bu yana, 3. veda yemegine gittim :) Daha cok mu donus yapsam Turkiye'ye diye dusunmuyor degilim hani.
20 Ocak: Dun gunduz hastaneden arkadaslar ile gorustuk, aksam da Turk arkadaslar ile. Son vedalari da yapmis olduk boylece. Hala yolculuk moduna giremedim, esyalar toparlanmadi henuz :)
Bu da, bu seruvenin sonu. Yenilerinde bulusmak uzere, vesselam...
Yorum Gönder